2 DAGEN TE LAAT is a post from Dinkie Dirkze.

Nou kan je aan baby’s natuurlijk niet zoveel zien dus dachten we om maar wat foto’s te bekijken van toen we iets ouder waren. Trouwens voor de mensen die het niet zien, Michelle links en Maarten rechts.

Nog even kijken hoe wij eruit zagen als kleuters en dan mogen jullie zelf bedenken hoe hij eruit gaat zien.

Zoals jullie zien kan ons Dinkie alleen maar heel schattig worden….. eigenlijk is hij dat nu al….

WE ZIJN ZO BENIEUWD…. is a post from Dinkie Dirkze.

Nadat we de hele week op Dinkie ingepraat hadden dat hij netjes moest gaan liggen zodat wij hem eens goed konden bekijken werd het eindelijk 21 mei. Ik had een goede tip gekregen van de verloskundige zodat de kansen vergroot werden dat we hem goed konden zien en dat die tip was….. niet plassen.  Nou valt dat niet mee voor iemand die zwanger is maar goed ik heb mijn best gedaan en ik stond al op klappen voordat we eenmaal begonnen waren. Het was voor een goed doel zullen we maar zeggen. Alles begon weer van voren af aan maar zie hieronder her resultaat….

HERKANSING PRETECHO is a post from Dinkie Dirkze.

Eindelijk de pretecho, we konden niet wachten om ons Dinkie weer te zien. en nu dan ook in 3D. We zaten al weken te hopen dat hij goed zou liggen op het bewuste moment maar er was geen peil op te trekken. Hij was/is zo onzettend druk dat we alleen onze vingers maar konden kruisen. We moesten naar een andere praktijk waar we normaal onze echo’s laten maken, een aparte praktijk waar ze ook pretecho’s maken. Eenmaal daar aangekomen zei de verloskundige: ‘nou zullen we gelijk maar even kijken of we geluk hebben vanavond? Weten jullie al of het een jongen of een meisje is?’ Dat was inmiddels natuurlijk bekend en dus konden alles weer eens goed bekijken. Eerst weer even kijken of het hartje goed klopt, voetjes meten, hoofdje, buikje en dijbeen meten en dan kijken wat hij weegt. Maar we konden natuurlijk niet wachten op het 3D gedeelte. Vol spanning zaten we te wachten op ons dinkie. In de onderstaande video kan je zien wat er gebeurde…..

DE PRETECHO is a post from Dinkie Dirkze.

We kunnen niet wachten om Dinkie weer te zien, ik voel hem/haar sinds kort af en toe wel maar hem of haar zien is toch heel anders. Ja ja, dit is natuurlijk ook het moment dat we erachter gaan komen of het echt een hem of een haar is. Voor Maarten en mijzelf maakte het geen enkel verschil. We hadden absoluut geen voorkeur, we waren alleen heel nieuwsgierig wat het zou worden. 13.30 uur, tijd om weg te gaan. We werden nu toch wel wat zenuwachtig, krijgen we een schattig klein meisje of een stoere ondeugende jongen. Om 14.00 uur waren we gelijk aan de beurt. De echografe vertelde ons dat ze de baby van alle kanten ging bekijken. Ook vertelde ze ons dat als ze ineens even stil was het niet betekende dat er mis was met de baby maar dat ze gewoonweg even moest zoeken naar de juiste positie. Als laatste vroeg ze ons ook of we wilde weten of het een jongetje zou worden of een meisje waarop we allebei volmondig " ja " zeiden. Daar ging nog wel een kleine discussie aan vooraf want eerst wilden we het niet weten. Ik was eerder om dan Maarten en dus hadden we afgesproken dat als 1 van ons het niet wilden weten dan zouden we het allebei niet weten. Het werkt namelijk niet bij ons dat 1 het wel weet en de ander niet. Totdat 2 weken voor de echo Maarten ineens tegen mij zei: ‘ denk jij dat wij van die types zijn dat als die mevrouw van de echo vraagt of we willen weten of het een jongen of een meisje is, wij zeggen, nee hoor dank je, dat hoeft niet?’ ‘Nee’ zei ik ‘dat denk ik niet.’ ‘ik denk het ook niet.’ En zo was dus beslist dat we het geslacht van onze baby wilden weten. Maar nu dan echt de echo. ‘Gaat u maar liggen’ Gel op je buik en zoeken maar.

Geen probleem, zo gevonden. Heerlijk lag hij daar met zijn duimpje in zijn mond. En ja hoor je leest het goed het is inderdaad een jongen en hier volgt het bewijs….

Ja ja dames en heren, daar tussen zijn beentjes het overtuigende bewijs…. EEN FLIPPIE….. Ja wij vonden het ook lastig om te zien maar er zit echt een flippie. Dan maar eens even kijken naar het hartje en de maag.

Zijn maagje en blaasje waren goed vol aan het begin van de echo, dat was aan het einde van de echo wel anders want toen had hij eens goed geplast.

En dan de doorsnee van zijn hartje… hier kunnen we goed zien dat zijn hartje 4 kamers heeft en we kregen ook te zien en te horen dat de stroomrichtingen van het bloed allemaal goed waren. Zijn hartslag was al heel goed en sterk. Ook liet hij nog even goed zien hoe hij kon draaien.

Even lekker op zijn buik en konden wij goed zijn ruggegraatje zien. Op de laatste foto was hij er klaar mee en wilde hij niets meer van zichzelf laten zien. Hij draaide zijn rug naar ons toe…

Elke echo is uiteraard heel bijzonder maar deze was wel heel speciaal. 1 omdat we nu wisten dat het een jongetje werd en ten tweede, het werd wel echt een kindje nu. Hij woog inmiddels bijna 350 gr. en zoals je kan zien leek hij al echt op een baby. Dolgelukkig verlieten wij het echocentrum en we konden alleen maar denken….. WE KRIJGEN EEN ZOON!!!!!

20 WEKEN ECHO is a post from Dinkie Dirkze.

3 weken later mochten Maarten en ik voor de tweede echo. We hadden namelijk besloten om een combitest te laten uitvoeren. Voor degene die er niet bekend mee zijn, een combitest is een kansberekening die uitwijst hoeveel kans er bestaat dat je een kindje met het downsyndroom krijgt. De berekening wordt gemaakt met behulp van de echo, een bloedtest en je leefdtijd. Maar eerst de echo. De echografe had gezegd dat de kleine nu al 2 keer zo groot zou zijn als bij de vorige echo. Dus wederom waren wij erg nieuwsgierig naar zijn hele 6 cm. De eerste echo was uiteraard heel bijzonder. Het was vooral bijzonder om je eigen kindje te zien. Maar nu ik beter door mijn tranen heen kon kijken was deze echo toch wel verbazingwekkend. Het was al echt een mensje, dat weet je natuurlijk wel maar om het te zien was echt ongelooflijk. Even hoofdomtrek meten, buikomtrek en dijbeen meten, de computer laten rekenen en kwam er een keurig gemiddelde uit van 5,5 cm. Daarna was de nekplooi aan de beurt. We kregen te horen dat de nekplooi tussen de 1 en de 2 mm moest zijn en dat je bij 3 mm doorgestuurd wordt naar het ziekenhuis omdat het dan niet goed zit. Je voelt de spanning groeien tot het verlossende woord daar is. 2 mm zegt de echografe. Uiteraard ben ik sceptisch en zeg ik: ‘ Maar als de nekplooi tussen 1 en de 2 mm moet zijn is 2 dan niet wat aan de hoge kant?’  ‘Nee hoor stelde ze me gerust alles tussen de 1 en de 2 mm, dus ook 1 en 2 zijn gemiddelde waarden, 2 is het meest voorkomende, boven de 3 moet je je pas zorgen gaan maken.’ ‘Gelukkig’ en ik haalde opgelucht adem. Volgende week krijg je de kansberekening, als je bloeduitslag binnen is sturen we alles naar je verloskundige. Er werd ons nog verteld dat op mijn leefdtijd 1/600 een gemiddelde is en dat dat een goede uitslag is. En dat ik bij een uitslag van 1/100 een verhoogde kans had op een kindje met down. We waren ontzettend blij om die kleine weer te zien, we waren helemaal euforisch en nu alleen nog een weekje wachten. Een week later stond mijn verloskundige ineens op mijn voicemail, ik had eigenlijk niet zoveel meer aan de uitslag gedacht omdat het zo goed ging. ‘Hoi Michelle, met Judith, ik bel je even over de uitslag van je combitest.’ Gelukkig zei ze erbij: ‘ Maak je geen zorgen hoor het is goed nieuws, bel me maar even terug als je in de gelegenheid bent.’ De uitslag was inderdaad verbazingwekkend goed, ik had namelijk nooit gedacht dat het wel eens boven de 1/600 kon zijn maar mijn uitslag was 1/4400. De verloskundige zei: ‘ Ik mag natuurlijk nooit, nooit zeggen maar je krijgt geen kindje met het syndroom van down. Dinkie doet het dus erg goed en kijk eens hoe leuk hij is.

Hartje klopt goed….

En nu kan hij al stunten…..

12 WEKEN ECHO is a post from Dinkie Dirkze.

Tjonge jonge wat is het spannend. We kunnen niet wachten tot we naar onze eerste echo kunnen. Het is 3 weken geleden dat we erachter kwamen dat ik zwanger ben. De eerste dagen dacht ik alleen maar bij elke stap die ik zette, ik ben zwanger. Nu zijn de eerste weken altijd al spannend maar ik verloor af en toe wat bloed dus vonden wij het nog spannender en zelfs af en toe een beetje eng. Later bleek dat ik in diezelfde tijd nierstenen had en dat maakte alles weer heel verklaarbaar. Wat duurt de ochtend lang als je pas om 13.45 uur mag. Onderweg in de auto vraag ik Maart: ‘Wat denk jij, wat we kunnen verwachten’? Geen idee, jij?’  ‘Ook geen idee.’ Wanneer we aankomen zijn we gelijk aan de beurt en na allerlei vragen beantwoord te hebben zoals, wanneer was de eerste dag van je laatste menstruatie? Hoe voel je je? Is dit je eerste kindje? En allerlei praktisch informatie mocht ik eindelijk gaan liggen. En ja hoor, na een koude klodder gel en nauwelijks zoeken zagen we daar voor het eerst ons kindje. Ik merkte al gauw dat alle clichxe9s waar zijn en dat dat gedoe met emoties en hormonen ook kloppen. De tranen waren niet te stoppen. Het was zo bijzonder om je kindje voor het eerst te zien en wel zijn hele 3 cm. De mevrouw van de echo onderzoekt uiteraard alles en wij kregen al gauw te horen dat alles er keurig uitzag en dat alles erg gemiddeld was. Ik was nog nooit zo blij met gemiddeld. Maar we zullen jullie niet langer in spanning en hier is onze aanwinst. Hier is Dinkie!!

Is het geen knapperd???

10 WEKEN ECHO is a post from Dinkie Dirkze.

Ik was niet zo erg lekker. De dokter vertelde mij dat ik een virus op mijn stembanden had en met een flinke verkoudheid daarbij ging het allemaal een beetje moeizaam. Maarten vroeg al een paar keer of het niet weer eens tijd was om een zwangerschapstestje te doen aangezien ik 1,5 week overtijd was. Ik herinnerde hem eraan dat dat in mijn geval wel vaker gebeurde en dat we het lot niet moeten tarten. Letterlijk zei ik: ‘ik blijf niet over zo’n stikkie plassen’. Aangezien we dat al een paar keer eerder gedaan hadden. Maar na een paar dagen begon het toch wel te knagen en zat de gedachte dat ik misschien toch zwanger was ook in mijn hoofd. Ik had ergens gelezen dat je het beste zo’n test kan doen met ochtendurine. Nu was het probleem dat ik elke morgen om een uur of half zes moest plassen dus zei ik tegen Maarten: ‘ Ok ik zet alles klaar, een bakje, het stikkie en dan doe ik het morgenochtend vroeg wel’.  De volgende morgen. Vergeten!  Ja ik loop altijd met mijn ogen dicht naar het toilet en ook terug naar bed doe ik vaak mijn ogen niet open. En dus heb ik nooit gezien dat dat bakje en het stikkie klaar lagen. De volgende ochtend een herkansing. Weer loop ik met mijn ogen dicht naar het toilet, ik zit en krijg met moeite 1 oog open. Ik zie het bakje staan en het testje ernaast liggen. Ik denk: ‘ah nee hoor daar heb ik nu echt geen zin, ik ben moe, ziek en ik wil naar bed’. Maar tegelijkertijd denk ik: ‘schiet toch op, je zit hier nu toch’. Ik pak het bakje en het testje en doe wat ik moet doen. Na 5 sec leg ik het testje neer, ik plas even goed uit en doe mijn ogen weer dicht. Ik denk: ‘ Goh wat ben ik moe, ik ben blij dat ik vandaag niet hoef te werken’. Ik trek door, loop weg en herinner me dat ik dan ook even het testje moet checken. Ik kijk en ik ben gelijk wakker. Ik wrijf de slaap uit mijn ogen en denk, 2 streepjes dat betekent toch zwanger. De adrenaline giert door mijn lijf en ik denk, die test is vast niet goed en ik stop onmiddellijk een nieuw testje in het bakje. Ook 2 streepjes. Dolgelukkig en in de war ga ik op zoek naar de gebruiksaanwijzing van het testje, ik moet het toch zeker weten. Ik storm de badkamer uit en loop de slaapkamer in. Maarten is blijkbaar wakker geworden en zegt alleen, ‘Oh god, je bent zwanger’. Kom jij eens kijken. Ik pak de gebruiksaanwijzing en we stormen de badkamer weer in. 2 testjes met allebei 2 streepjes, ik ben ZWANGER. Met een enorme grote glimlach springen we weer in bed maar slapen lukt niet meer. Langzaam begint het in te zinken. 16 December 2008 een dag om nooit te vergeten!!

ZWANGER!! is a post from Dinkie Dirkze.